പ്രസംഗം.

പ്രസംഗത്തിൻ്റെ ചൂടിൽ അയാൾ അറിയാതെ കയ്യടിച്ചു പോയി. തൊട്ടടുത്ത് ഒരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ ഇരുന്ന വൃദ്ധനെ കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നി.

“എന്താ ഇത്രേം സാമൂഹിക പ്രാധാന്യവും ആവേശം ഉണ്ടാക്കുന്നതും ആയ പ്രസംഗം കേട്ടിട്ട് ഒന്നും തോന്നുന്നില്ലേ…?”


“ഉണ്ട്, തോന്നുന്നുണ്ട്!”


“പിന്നെന്താ ഒരു ഭാവഭേദവും ഇല്ലാതെ ഇരുന്നത്?”


“ആലോചിച്ചു ഇരുന്നു പോയതാ…!”


“എന്ത്?”


“പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു തേഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും ആവേശം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന സത്യം കാണുമ്പോൾ…., നമ്മളൊക്കെ എങ്ങോട്ടാ ഇനി പോകുന്നത് എന്ന് ആലോചിച്ചിരുന്നു പോയതാ മോനെ…..”


ചുറ്റും ആർപ്പുവിളികളും കയ്യടികളും ഉയർന്നു. അടുത്ത ആവേശം ഉണർന്നു!


അയാൾ ആലോചനയിൽ ആയിരുന്നു!

**********

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

തുട്ടുകൾ.

പണ്ട് എപ്പോഴോ എഴുതിയതാണ്. അതുകൊണ്ടെന്താ, തുട്ടുകൾ അന്നും ഇന്നും വിലയേറിയത് തന്നെ!


***

അവൻ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമോ? അയാൾ  പോക്കറ്റിൽ ആഴത്തിൽ പരതി. ബസിനു കൊടുക്കാൻ ഉള്ളതെ കാണൂ. അവൻ അപ്പോഴും  ആൾക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ കുഞ്ഞു ചക്രങ്ങൾ മുരണ്ടു കറങ്ങുന്ന പലകയിൽ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി, ഒരാളിൽ നിന്നും മറ്റൊരാളിലേക്ക്!  എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വരും!അയാൾക്ക് അങ്കലാപ്പ് കൂടി.

വിരലുകൾ തട്ടിക്കളിച്ച തുട്ടുകളിൽ ചെറുതൊന്നെടുത്തു; തയ്യാറെടുത്തു..!അവൻ്റെ വരവിനായി കാത്തു!ബസ്സ് കാത്ത് ആൾക്കാർ ഏറെ, കൂടെ അവൻ്റെ ചക്രപലകയും!പലകയോട് പിടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ആ പൊട്ടിയ പ്ലാസ്റ്റിക് മഗ്ഗിൽ ആണ് അവൻ്റെ ഇന്നത്തെ സമ്പാദ്യം!!


തിരക്കിൽ എന്നെ വിട്ടു പോയോ…അയാൾക്ക് ഒരാശ്വാസം തോന്നി…!
കൈവെള്ളയിലും തുട്ടിലും വിയർപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങി.അവൻ എവിടെ പോയി.
അവൻ്റെ രാത്രികൾ… , അവൻ്റെ അമ്മ…, അവൻ്റെ ദിനങ്ങൾ…, വെറുതെ അതൊക്കെ മനസ്സിലേക്ക്…


അമ്മ? ഓ,  അമ്മക്കുള്ള കാശ് അയച്ചില്ല! മറന്നതല്ല!!!


ആലോചനകൾ കൂടിപ്പോയി?ബസ്സ് വന്നിട്ട്, അതാ വിട്ടു കഴിഞ്ഞു! അവനും അതിൽ!
കൈയിലെ തുട്ട് എറിഞ്ഞാലോ…വിട്ടു പോകാതെ അത് വിയർപ്പിൽ അലിഞ്ഞു കയ്യിൽ തന്നെ ഇരുന്നു….


അടുത്ത ബസ്സ് വരുന്നതും കാത്തു അയാൾ നിന്നു; ഇപ്പൊ വന്ന കുറേ പേരും…!


***

കഥ അങ്ങനെ കാത്തുനിൽപിൽ എഴുതി നിർത്തി.

മുരണ്ടു കറങ്ങുന്ന ചക്രങ്ങളും , വിയർപ്പ് നിറഞ്ഞ ഒരു തുട്ടും എന്നെ അപ്പോഴും അലട്ടികൊണ്ടിരുന്നൂ; മനസ്സ്, പോയ ആ ബസ്സിലും, കാത്തുനിൽപ്പിൻ്റെ ആ ബസ്റ്റോപ്പിലും!


വിയർപ്പ് പുരണ്ട പേന ഞാൻ താഴെ വെച്ചു……..

======

അന്വേഷണം.

അന്യോന്യം അറിഞ്ഞു, അന്യോന്യം പിരിഞ്ഞു. അവളുടെ ചിരിയോട് അവൻ്റെ മൗനം ചോദിച്ചു “നീ എന്നെ അറിഞ്ഞു അല്ലേ?”


അപ്പോഴും  മായാത്ത ആ ചിരിയോട്, അവൻ്റെ മൗനം പറഞ്ഞു

” നിൻ്റെ അന്വേഷണം ഇന്ന് തീരുന്നു.”


വഴികൾ രണ്ടെന്ന ഭാവത്തിൽ ചിരിയും മൗനവും പിരിയുമ്പോൾ,
“ആയിരം കുറ്റവാളികൾ രക്ഷപ്പെട്ടാലും ഒരു നിരപരാധി പോലും ശിക്ഷിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ല.”  കോടതി വരാന്തയിൽ  കേട്ട  ആ വാചകം അയാളുടെ മൗനത്തോട് ചോദിച്ചു.

“എവിടേ തെളിവുകൾ?”


അയാളുടെ മൗനം പറഞ്ഞു
“എൻ്റെ അന്വേഷണം ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു!”


**********

ആകാശം.

കാണും തോറും ഏറും

കാണാദൂരത്തെ മിന്നും പൊട്ടുകൾ!

മേലെ എൻ ആകാശം;

നിൻ്റെയും;

അതേ ആകാശം;

ഒരേ ആകാശം…!


എന്നിട്ടും നമുക്ക് ആകാശങ്ങൾ  പലത്!


താഴെയാണ് ഞാൻ;

താഴെയാണ് നീ;

താഴെയാണ് നാം!

*********

പിണക്കം.

ഇണക്കത്തിൻ്റെ ഇണക്കിളി!

ഇടക്കണ്ണിൻ ഒരു നോട്ടം,

ഇത്തിരി ചിരി,

പിന്നെ വാചാലമായ ഒരു മൗനം…

ഇണക്കത്തോളം മധുരം മറ്റെവിടെ!

പിണങ്ങാത്തവർ, ഇണങ്ങാത്തവർ..!

********

മുന്നേ പോയ ചങ്ങാതി.

അവനു എന്നെയോ, എന്നെ അവനോ അറിയാൻ ആവുന്നതിനും മുമ്പേ, അവൻ മുന്നേ നടന്നു!

ഒരിക്കൽ കൂടി അവനൊപ്പം ചതുരംഗം കളിച്ചു തോൽക്കാൻ മോഹമുണ്ടെങ്കിലും, സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഞാൻ പിമ്പേ യാത്ര തുടരുന്നു.

തർക്കങ്ങളും വിയോജിപ്പുകളും ആവണം അവനോടു അടുക്കാൻ കാരണമായതെങ്കിലും, പലപ്പോഴും ഞാൻ അകലെയാണെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അവന്റെ ചിന്തകളും വ്യാപാരങ്ങളും മറ്റേതോ തലത്തിലായിരുന്നു!

ശരികളുടെയും തെറ്റുകളുടെയും ഇടയിലൂടെ അവൻ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതെപ്പോഴാണ്? അതോ അതെല്ലാം, കാഴ്ചക്കാരുടെ കാഴ്ചമങ്ങലിന്റെ പരിണാമമോ? എങ്കിലും അവന്റെ കാഴ്ചകളിൽ ഒരു നനുത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ തിളക്കം എപ്പോഴും ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു!

അവന്റെ പാതകളിൽ പലപ്പോഴും എന്റെ വിചാരവീചികൾക്കു സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല! ഒടുവിൽ അവൻ മുന്നേ നടന്നു പോയപ്പോഴും, ഞാൻ ഒരു നോക്കുകുത്തിയായി ആ ആശുപത്രി മുറ്റത്തു അവനെ നോക്കി നിന്നു; ഉടയാത്ത ആ കറുത്ത ഹെൽമറ്റിന്റെ അടർന്ന വാതിലിലൂടെ..!

“പപ്പാ, ഞങ്ങടെ ന്യൂ ഇയർ ഡെക്കറേഷൻസ് റെഡി! ഇതെന്താ ഇത്ര എഴുതാൻ? വാ, വന്നു നോക്കിയേ..”

എന്റെ വഴികൾ തുടരുന്നു! അവന്റെ വഴികളിലെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും നോട്ടങ്ങളെറിഞ്ഞു ഞാൻ തുടരുന്നു…


pic : pixbay free to use. (https://pixabay.com/photos/light-darkness-forest-man-trees-3151723/)

കാറും സൈക്കിളും!

“അച്ഛനെ പഠിപ്പിച്ച സാറാ…”
രാജീവിന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം സാറിനെ കണ്ട സന്തോഷം കുറെ ഏറെ ആയിരുന്നു.

കുട്ടൻ അപ്പോഴും മിണ്ടാതെ എന്തോ ആലോചിക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു
“എന്താ മോനെ, എന്താ ഒരു ആലോചന?”

“അച്ഛനെ പഠിപ്പിച്ച സാറിന് അച്ഛനെക്കാളും അറിവ് ഉണ്ട് അല്ലെ അച്ഛാ?”
“പിന്നെ തീർച്ച. ആ സാറു ഒത്തിരി അറിവും സ്നേഹവും ഉള്ള ആളാണ്.”
“പിന്നെന്താ കാർ ഇല്ലാത്തതു?”
“എന്ത്?” രാജീവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല!

“നമുക്ക് വല്യ കാർ ഉണ്ട്. വല്യ അറിവുള്ള ആ സാറിനു എന്താ സൈക്കിൾ മാത്രം?”
കുട്ടന്റെ കുഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്ത ഒരു ആശ്ചര്യം!
“അത്…?”
രാജീവ് കാർ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി; പിന്നെ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

“നീ ആ പാടം കണ്ടോ, അവിടെയാണ് അച്ഛൻ കളിച്ചു നടന്നിട്ടുള്ളത്…..”
കുട്ടൻ മറ്റു കാഴ്ചകളിലേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു!

അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഗോപി മാഷിന്റെ തുരുമ്പിച്ച സൈക്കിൾ അപ്പോഴും ബെല്ലടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു!


ഉത്തരങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ..!

രാത്രിയോട് അയാൾ ചോദിച്ചു – എന്നെ എന്തിനാണ് നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ആക്കിയത്?
രാത്രി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!
അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു – ഇരുട്ടിനെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്. എന്നാലും ഏകാന്തത അത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് എന്നെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ആക്കിയത്?
രാത്രി നിശ്ശബ്ദതത തുടർന്നു; അയാൾ ഇരുട്ടിൽ ഏകാന്തതയും!

അയാൾ അയാളോട് തന്നെ ചോദിച്ചു – ഞാൻ എങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആയിപ്പോയി?
അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!
അയാൾ പിന്നെയും ചോദിച്ചു – ഏകാന്തത ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും , എങ്ങിനെ ഞാൻ?
അയാൾ ഇരുട്ടിൽ ഏകാന്തത തുടർന്നു!

ഉത്തരങ്ങൾ പിന്നേം കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു!
സഹികെട്ട് ഒടുവിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു;
“ഞാൻ ഇങ്ങനെ ആണ്!”
ഉത്തരങ്ങൾ നിശബ്ദരായി…
ചോദ്യങ്ങളോരോന്നും ഒറ്റയ്ക്കായി!

—————————-

Keep it Rolling…