ഇരുട്ടിന്റെ അപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം!

Lovers01

ഒരാൾ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും ഭയം ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു.
ഇത്രയും ഇരുട്ട് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും പേടി വരില്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക്; അവൾ വരേണ്ടതും ഒറ്റയ്ക്ക്!
ഒറ്റയ്ക്കല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ…!
പകലായിരുന്നെങ്കിൽ…; പകലിൽ സാധിക്കില്ലല്ലോ ഒളിച്ചോടാൻ!

അവൻ ഇരുണ്ട വെളിച്ചം നോക്കി, കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങി നിന്നു.
ആദ്യമായാണ് ഒളിച്ചോടുന്നത്, അവളും!
അവൻ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു; ഒന്ന് മതി! എന്നേയ്ക്കും വേണ്ടി ഒരൊറ്റ ഒന്ന്!

ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തണം. ട്രെയിൻ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ശിവ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടാവും. അവിടെ എത്തിയാൽ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു ചെറിയ ജോലി , ചെറിയ വീട് , സ്നേഹത്തിന്റെ നാളുകൾ. സാധാരണ ഒളിച്ചോട്ടത്തിന്റെ മുമ്പേ ഉള്ള ചിന്തകളും സ്വപ്നങ്ങളും. കൊറേ സിനിമകളിൽ കണ്ടതാ…എന്നാലും ഇപ്പൊ ബോറടിക്കുന്നില്ല…! ഒരു ചെറിയ ജോലി , ചെറിയ വീട് , സ്നേഹത്തിന്റെ നാളുകൾ.

അവിടെ വേറെ എന്തേലും കുഴപ്പം…?!
എന്ത് കുഴപ്പം!! അവളുടെ അച്ഛൻ കിടക്കയിൽ തന്നെ. പിന്നെ ‘അമ്മ. അവർക്കു ഇന്നും(എന്നും!) നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി ആണ്! അവൾക്കു ഒളിച്ചോടാൻ പറ്റിയ സാഹചര്യം. ഒളിച്ചോടാതെ അവിടെ പറ്റില്ലല്ലോ!

അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അതിനു അകലവും അടുപ്പവും ഇല്ല! ദൂരെക്കോ അടുത്തേക്കോ നോക്കുവാൻ കഴിയില്ല. എന്നിട്ടും അവൻ ‘ദൂരേക്ക്’ നോക്കി നിന്നു!

വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ‘അമ്മ നല്ല ഉറക്കം. പിന്നെ ചേച്ചി ഇപ്പോഴും തയ്യൽ മെഷീനിൽ പണിയിലാണ്. മോങ്കുട്ടിയും ഉറങ്ങിയിരുന്നു. വീടിന്റെ കടവും, അമ്മയുടെ മരുന്നും മോന്റേയും എന്റെയും പഠിത്തവും ഒക്കെ ആ തയ്യൽ ചക്രമാണല്ലോ കറക്കുന്നതു! എന്നിട്ടും ചേച്ചി എപ്പോഴും ചിരിച്ചിരുന്നു. ഞാനും ഒളിച്ചോടേണ്ട സാഹചര്യത്തിൽ തന്നെ ആണല്ലോ.

അങ്ങനെ ഞാനും അവളും ഒരേ തൂവൽ പക്ഷികൾ, ഒളിച്ചോടേണ്ടവർ, ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കേണ്ടവർ!

ഇരുട്ടിനു മാറ്റമില്ല! ചില എഴുത്തുകാർ കനം കൂടുന്ന ഇരുട്ടിനെ കുറിച്ച് എഴുതി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇവിടെ ചുറ്റും ഒരേ പോലെ ഉള്ള ഇരുട്ട്. ഒരേ പോലെ കനമുള്ളത്!

ഉള്ളിലെ കനം കൂടുന്നുണ്ടോ?! ഹേയ്, അവൾ എത്തിയാൽ ഒക്കെ മാറും, പിന്നെ ഒരു പുതിയ ജീവിതം!
ഇതും സിനിമയിലും ടീവീ സീരിയലിലും പുസ്തകങ്ങളിലും ഒക്കെ കണ്ടും കേട്ടും വായിച്ചും ഒക്കെ പഴകിയ പുതിയ ജീവിതം! അത് തുടങ്ങാനായി; അവൾ എവിടെ എത്തിയോ ആവോ?

ഇരുട്ടിൽ അവൻ പുതിയ പുതിയ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. ഇരുട്ട് അങ്ങനെ ആണ്! എപ്പോഴും നമ്മൾ വരക്കുന്നതെ അവിടെ ഉണ്ടാകൂ. അവൾ പെട്ടിയും തൂക്കി വരുന്ന ചിത്രം അവൻ പലവട്ടം വരച്ചു, എന്നിട്ടും അവൾ വന്നില്ല!

തണുപ്പില്ലാത്ത രാത്രി, അതുകൊണ്ടു ഒരു സുഖമൊക്കെ ഉണ്ട്. അവൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ….

പകൽ വെട്ടത്തു കണ്ടതൊക്കെ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട് എന്ന് അവനു അറിയാമായിരുന്നു. ഇരുട്ട് നമുക്ക് വെറുതെ കുറെ തോന്നലുകൾ തരുമെങ്കിലും അതിന്റെ അപ്പുറത്ത്‌ ഉള്ളത് മാത്രം ഉണ്ട്!

ഇരുട്ടിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ അവൻ ചെവി കൂർപ്പിച്ചു; അവളുടെ കൊലുസ്സ്‌? അവളുടെ വളകൾ?
ഇല്ല , ഇതുവരെ ഒന്നും ഇരുട്ടിനെ ഭേദിച്ച് എത്തിയിട്ടില്ല!
അവിടെ എന്തേലും…?!
അവനു ആശങ്ക കൂടി കൂടി വന്നു!

ഇവിടുന്നു അവസാന ബസ് പോയാൽ…’ അയ്യോ….! അതിനു മുൻപേ അവൾ വരും! നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഒളിച്ചോടി ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കേണ്ടവരല്ലേ.. , അവനു നല്ല വിശ്വാസമായിരുന്നു.

രാത്രിയുടെ കനത്ത ഇരുട്ടിനെ എഴുത്തുകാരുടെ സ്റ്റൈലിൽ കീറി മുറിച്ചുകൊണ്ട് വാസന്തി വരുന്നു! ഇന്നത്തെ അവസാന ബസ്! വെറുതെ ഡ്രൈവറും കണ്ടക്ടറും മാത്രം; വാസന്തി അവളുടെ വെളിച്ചവും അവരുമായി നിർത്താതെ പോയി!

പിന്നെയും ഇരുട്ട്, നല്ല കനമുള്ളത്!

ഇന്നത്തെ ഒളിച്ചോട്ട പദ്ധതി ഇവിടെ പൂർണമാവുന്നു. അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ടാവും. രാവിലെ അവൾ ഉണരുമ്പോൾ നല്ല തമാശയായിരിക്കും. പാവം അവൾ ഞെട്ടി എണീറ്റ് നോക്കുമ്പോൾ…..അതെ വീട്…കിടക്കയിൽ തളർന്ന അച്ഛനും, വാതിലിൽ തുറക്കാൻ വിളിക്കുന്ന ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയ അമ്മയും…!

ഈ ഇരുട്ടിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ തയ്യൽ ചക്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടിയുമായി എങ്ങനെ കേറിച്ചെല്ലും. ചായ്പ്പിൽ ഒളിച്ചു വയ്ക്കാം, അടുത്ത ഒളിച്ചോട്ടത്തിനു വേണമല്ലോ.

അവൻ ചെന്ന് കേറുമ്പോഴും ‘അമ്മ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു; മോങ്കുട്ടനും! ചേച്ചിക്ക് ഒരു കട്ടൻ ഇട്ടു കൊടുത്തു ഞെട്ടിച്ചാലോ….

അവൻ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ദൂരവും, ആഴവും ഉള്ള ഇരുട്ടിലേക്ക്! അവിടെ നിന്നു വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു നേർനോട്ടം ദൂരം മാത്രം!

അവൻ ചൂടുള്ള കട്ടൻ ചായ ചേച്ചിക്ക് കൊടുത്തു. ഇത്രവൈകിയും ഇത്ര തളർന്നിട്ടും തെളിഞ്ഞ ഒരു ചിരി!
വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു നേർനോട്ടം ദൂരം മാത്രം!

* * *
നമ്മൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ഓടി മാറിയവർ. ഇരുളിന്റെ അപ്പുറത്തും പകൽ കാഴ്ച തന്നെ ഉണ്ടെന്നു നീ ഒന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയതുകൊണ്ടു മാത്രം കണ്ടവർ; ഒരേ തൂവൽ പക്ഷികൾ!
അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു “നാളത്തെ ഇരുട്ടിൽ നമുക്ക് ഒന്നുകൂടി ഒളിച്ചോടിയാലോ?”
അവൻ കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു “വാസന്തി പോയിട്ട് ഞാനങ്ങു പോകും!”
അവർ ചിരിച്ചു; കണ്ണുകളിൽ , ഇരുട്ടിന്റെ എത്ര ദൂരത്തിലും ആഴത്തിലും തിളങ്ങുന്ന പൊട്ടു വെളിച്ചവുമായി!

 


pic: Google Free Licensed.

Advertisements

ആമ്പൽപ്പൂ

aambalpoo-selfsnap

എത്രയോ പ്രാവശ്യം ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു, അപ്പോഴെല്ലാം ശ്രീധരൻ മാഷ് ഇടപെട്ട് പിന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ തന്നെ ഇരുത്തും. “പൊക്കമുള്ളവർ പിന്നിലിരുന്നാൽ മതി. പഠിക്കുന്നവർ എവിടെ ഇരുന്നാലും പഠിക്കും, പിന്നല്ല..”

മനുവിന് മാഷിനോട് കലശലായ ദേഷ്യം തോന്നി. അവനു ക്ലാസ്സിൽ ശ്രദ്ധിക്കുവാനേ കഴിഞ്ഞില്ല. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കാണുന്നത് ശീലമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എന്ത് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാ ആ റോസാച്ചെടി ക്ലസ്സിനു മുമ്പിൽ നട്ടു പിടിപ്പിച്ചത്…എന്നിട്ടും ആ നശിച്ച പിള്ളേർ……!

വിള്ളൽ വീണ മതിലിലൂടെ വരിവരിയായി കുശലം പറഞ്ഞു പോകുന്ന കുഞ്ഞുറുമ്പുകൾ…അവനു വല്ലാത്ത രസം തോന്നി. വിരലുകൾ വച്ച് അവൻ അവരെ തടഞ്ഞു! അതിലൊരാൾ അതാ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കുന്നു! അവൻ, കൈയുടെ മുകളിലൂടെ…..അമ്പട…മനു അവനെ വട്ടം ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു!
കാതിൽ കിഴുക്ക് കിട്ടിയപ്പോൾ ക്ലസ്സിലാണെന്നു മനസ്സിലായി!

“അയ്യടാ കൊച്ചു കുഞ്ഞല്ലേ….ഉറുമ്പിനൊപ്പം കളിക്കാൻ ”
ക്ലസ്സിനു മുഴുവൻ വലിയ ചിരിക്കുള്ള വലിയ കോമാളിയായി നിന്നപ്പോൾ, അവൻ അറിയാതെ അവൻ കരഞ്ഞു പോയി! അവൻ ശരിക്കും കുഞ്ഞായിരുന്നല്ലോ!

അവന്റെ ഉള്ളിൽ വെറുപ്പിന്റെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു… മാഷിനോടും…, ഉറക്കെ നിർത്താതെ ചിരിച്ച തങ്കച്ചനോടും, ബിനുവിനോടും പിന്നെ സിന്ധുവിനോടും, ആ പൊക്കമുള്ള അനിതയോടും….അല്ല ചിരിച്ചു രസിച്ച എല്ലാവരോടും!

അവനു അപ്പു മാഷിനോടും വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നി…
മനുവിന്റെ മനസ്സിന് താളം കണ്ടെത്താൻ ആയില്ല!

അവസാന പീരിയഡിൽ സാർ വന്നില്ല. ഡെസ്കിന്റെ തണുപ്പിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ , തങ്കച്ചൻ പിന്നേം വന്നു…”എടാ തോമ്മാ മാറെടാ, ഡെസ്‌കീന്നു! നമുക്ക് സൈക്കിൾ ബോൾ കളിക്കണം! മാറെടാ…”
തങ്കച്ചൻ മനുവിനെ വലിച്ചു ഡെസ്‌കീന്നു മാറ്റി…
അവനു വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അതുവരെ പുകഞ്ഞിരുന്ന അവന്റെ ദേഷ്യം കോമ്പസിലേക്കു പകർന്നപ്പോൾ , തങ്കച്ചന്റെ നിലവിളി!

ഹെഡ്മാസ്റ്റർ വല്ലാത്ത ദേഷ്യത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു! “….നായയുടെ വാൽ എത്ര നാൾ കുഴലിൽ ഇട്ടാലും….ഇവനൊക്കെ നല്ല പെടയാണ് വേണ്ടത്….” – അങ്ങനെ പറഞ്ഞു ശരിക്കും പെരുമാറി!..

വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞുമോൾ എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒന്നും അവൻ കേട്ടില്ല…ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവനു വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

പറന്നു പറന്നു ചിന്തകൾ പോയപ്പോഴും ആമ്പൽപ്പൂ അവനെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു! ഓ, കുഞ്ഞുമോൾക്കെന്നുമുള്ള ആമ്പൽപ്പൂ….?! അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. പിന്നെ തിരിച്ചോടി. കുഞ്ഞുമോളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളികൾ അവൻ കേട്ടില്ല.

മനുവേട്ടന് എന്താ പറ്റിയത്? കുഞ്ഞുമോൾക്കു വേവലാതിയായി. അവൾ പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റിൽ ഒരു ചെറിയ പൂ വരച്ചുകൊണ്ടു വഴിയരികിലെ മാവിന്റെ ചോട്ടിൽ ഇരുന്നു. മനുവേട്ടൻ വരും.
സ്ലേറ്റിലെ പൂവിൽ വെള്ളം വീണപ്പോൾ ….കൈ നിറയെ ആമ്പൽപ്പൂക്കളുമായി മനുവേട്ടൻ!

വയൽ വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾക്കു വല്ലാത്ത ഒരു വിഷമം തോന്നി..കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു…
അവൾ വിഷമം സഹിക്കാതെ ഇടയ്ക്ക് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…. “മനുവേട്ടനെന്താ മോളോട് മിണ്ടാത്തേ…മോൾ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ….എന്താ മിണ്ടാത്തേ….മിണ്ടു….” അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു അവൾ വിഷമം തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…എന്നിട്ടും…!
ഒടുവിൽ സഹികെട്ടു അവൾ പറഞ്ഞു…”ഞാൻ വരണില്ല…ഇങ്ങനെ ഞാൻ വരണില്ല…!”

അപ്പോഴാണ് മനു അവളുടെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും , കണ്ണീർ പടർന്ന കവിളുകളും കണ്ടത്. അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി…ഓ…പാവം! അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു…കുഞ്ഞുമോൾ പിന്നെ കരഞ്ഞില്ല.

സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ അടിപിടി ഇല്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ ഇല്ല!

മനു അന്ന് മുന്നിൽ ഇരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അവൻ ഒതുങ്ങിക്കൂടുകയായിരുന്നു. ചങ്ങാതിമാരൊക്കെ അവനെ പിരിഞ്ഞു. ഡെസ്കിന്റെ മാറിൽ അവൻ ഒരു അന്തേവാസിയായി.
അപ്പു മാഷ് അവനെ ഇപ്പൊ സന്യാസി എന്നാ വിളിക്കാറ്. മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പു മാഷിന്റെ രൂപം കൂടുതൽ വികൃതമായി.
അറിയാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു പ്രളയമായിരുന്നു ശ്രീധരൻ മാഷിന്റെ വക. പിന്നെ കൂട്ടചിരികളും! അവനു വല്ലാത്ത വിമ്മിഷ്ടം തോന്നി. പലപ്പോഴും ശ്വാസം മുട്ടുന്നപോലെ. പലവട്ടി ആ ഡെസ്കിൽ ആഞ്ഞാഞ്ഞു കുത്തി..എന്നിട്ടും….!

ഇതൊക്കെ വിട്ട് എങ്ങോട്ടേലും ഓടിപ്പോയാലോ….പക്ഷെ ‘അമ്മ ? എല്ലാ ദിവസവും ആ പാവം ഏറ്റു വാങ്ങുന്ന പീഡനങ്ങളൊക്കെ ഞാനെന്ന ഭാവി സ്വപ്നം കണ്ടാണ്. ദൈവമേ, ഈ ചുറ്റുപാടുകളിൽ എന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ…..?!
അവൻ അവനിൽ വന്നും പോയും ഇരുന്നു!

മനു കുളത്തിലേക്ക് കല്ലുകൾ ആഞ്ഞു എറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ചെറുക്കാനെന്താ പിരാന്താ..?”
നാണിത്തള്ള കുളിക്കാൻ വന്നു. പ്രാക്ക് തുടങ്ങി!
ഇനി ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ ….
മനു അവിടെ നിന്നു ഓടി!

ഇന്ന് കുഞ്ഞുമോളേ കണ്ടില്ലല്ലോ…സ്കൂളില്ലേൽ ഒന്നുകിൽ മീനുവിന്റെ വീട്ടിൽ അല്ലേൽ മാവിൻ ചോട്ടിൽ. അവൻ ഉള്ളതിൽ ചന്തമുള്ള ഒരു ആമ്പൽപൂ പറിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു….

അന്തിയുടെ ചോപ്പ് മാനത്ത്; ഞാനെന്തേ ഇങ്ങനെ; എന്തിനാ എല്ലാവരേം; എന്തിനാ അമ്മയെ;കുഞ്ഞു മോളെ..; അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടിയനുറുമ്പുകൾ കൂട്ടത്തോടെ ഓടിക്കയറി! അവനു ശ്വാസം മുട്ടി.

അതാ കുഞ്ഞുമോൾ, അച്ഛനൊപ്പം.
“എന്താ തല്ലുകൊള്ളീ കൈയിൽ ഒടിഞ്ഞ പൂവൊക്കെ ആയിട്ട്…? ഇന്ന് ആരുടെ മെക്കിട്ട് കേറാനാ…”
ചന്ദ്രൻ മാമന്റെ പരിഹാസം.
കട്ടുറുമ്പുകൾ അവനെ കൂട്ടം കൂടി കടിച്ചു.
ചന്തമുള്ള ആമ്പൽപൂ കുഞ്ഞുമോൾ വാങ്ങിയോ?! അതോ അതവന്റെ മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചോ…!!?
തലപൊട്ടി ചോരയിൽ കിടക്കുന്ന ചന്ദ്രൻ മാമൻ; അലറിക്കരയുന്ന കുഞ്ഞുമോൾ…

അവൻ ഓടി.
ഉള്ളിലെ കട്ടുറുമ്പുകൾക്കു രക്ഷയില്ല!
നാളിത്തള്ളയുടെ പ്രാക്‌ കേൾക്കാതെ കുളത്തിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി.
കുളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ആമ്പൽപ്പൂവിന്റെ വേരുകൾ അവനെ ചുറ്റി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഉള്ളിലെ കട്ടുറുമ്പുകൾക്കു രക്ഷയില്ല!

*** *** ****
കുളത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ചന്തമുള്ള ആമ്പൽപൂ!!
കുഞ്ഞുമോൾക്ക് വേണമെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞില്ല.
“ആമ്പൽപൂ കുളത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ എന്ത് രസമാ അല്ലെ ചേട്ടാ…”
വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു പഴയ കാറ്റ്! ആകാശത്തിലെ പഴയ ബിംബങ്ങൾ കുളത്തിന്റെ മാറിൽ!
“നമുക്ക് പോകാം”
അവൾ ഭർത്താവിനെ കാക്കാതെ തിരിച്ചു കാറിലേക്ക് നടന്നു!


Originally Written in 1995 (29.09.1995, 5PM). Just added few lines at the end.

Photo: self


വെറ്റയും പാക്കും അമ്മയും ഞാൻ അച്ഛനും !!

VettayumPaakumAmmayumNjanAchanum

വഴിയോരത്തുള്ള വീട്. വളരെ സൗകര്യം. അങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ച കാലത്തു വച്ച സ്വപ്‌നവീട്‌.
ഇന്ന് കാത്തിരുന്ന വികസനം വന്നപ്പോൾ പൊടിയും പുകയും പിന്നെ വാഹനഗാനങ്ങളും.

ഇതാ ഇന്നിപ്പോൾ വികസനം റോഡ് പണിയുടെ രൂപത്തിലാണ് വന്നത് ; ഗേറ്റ് തുറക്കാനും പറ്റില്ല പുറത്തേക്കു പോകാനും പറ്റില്ല!
അവധിയായതു കൊള്ളാം. എങ്ങും പോകാനില്ല….ഭാര്യ എങ്ങും പോകാനും പറയില്ല!

വെറ്റയും പാക്കും ഇപ്പോൾ ഇറങ്ങും വേനലവധി ആഘോഷിക്കാൻ. അവന്മാരെവിടെ?
ഉറങ്ങുമ്പോൾ രണ്ടിനേം കാണാൻ എന്തു പാവങ്ങളാ ….

ഇന്നിനി പുറകിലെ വീട്ടിലെ മതില് ചാടിയാലേ വെറ്റക്കും പാക്കിനും കളിസ്ഥലത്തേക്കു പോകാൻ പറ്റൂ….!

പത്രത്തിലെ ഈണവും താളവും ഉള്ള ഗാനങ്ങളും, തകർപ്പൻ ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളും , ഒപ്പം കഥകളിലെ ട്വിസ്റ്റും അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം തുന്നിച്ചേർത്ത മസാലയും ഒക്കെ വയറ്റിൽ നൃത്തം ചവിട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു! പോയേക്കാം!

“എടാ , പതുക്കെ പോണേ …..പാക്കിനെ പൊന്നു പോലെ നോക്കണേ….”
അവളുടെ വാവിട്ട വിളി കേട്ടാണ് ചാടിയിറങ്ങി വന്നത്! ബാക്കി പിന്നെ പോകാം! ഇവന്മാർ ഇത്ര വേഗം റെഡി ആയോ!!!?? (അതോ ഞാൻ അത്രേം നേരം അവിടെ…..ഹേയ് …അത് പോട്ടെ….)

“പാക്കിനെ പാക്ക് പോലെ നോക്കിയാ പോരേ ? എങ്ങനെ പൊന്നു പോലെ….” മൂത്തവൻ വെറ്റ അവന്റെ നർമ്മരസം തുടങ്ങുംമുമ്പേ ഇടപെട്ടു!
“ടാ , നീ അവനേം വിളിച്ചോണ്ട് പോയേ , നിന്ന് തമാശ പറയാതെ…”

“രണ്ടും കൂടി കൈയും പിടിച്ചു പോകുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമുണ്ട്!” അവൾ അടുത്ത് നിന്ന് പയ്യെ പറഞ്ഞു.

“വെറ്റെ , മതില് സൂക്ഷിച്ചു കേറണേ …..മോനെ പതുക്കെ കേറ്റണം കേട്ടോ…” അവൾക്കു സമാധാനം വരുന്നില്ല.
“എടീ അവരെ പേടിപ്പിച്ചു തള്ളിയിടല്ലേ ….അവര് പോയിട്ട് വരും.”
എനിക്ക് അവരതൊക്കെ ചെയ്യണം ചെയ്തു പഠിക്കണം , വല്ലപ്പോഴും വീഴണം …അങ്ങനെ അല്ലെ വളരേണ്ടത്….നമ്മൾ പണ്ട് വളർന്നത്!!!

“അയ്യോ , കാലു കേറ്റാൻ പറ്റുന്നില്ലേ….” പാക്കിന് മതില് കേറാൻ പറ്റാതെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി….
“എടാ മറ്റേ കാലു അവിടെ ചവിട്ടി , മറ്റേ കാലു മോളിൽ വയ്ക്കു….” ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് അടവുകൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
എനിക്ക് അവരതൊക്കെ ചെയ്യണം ചെയ്തു പഠിക്കണം , വല്ലപ്പോഴും വീഴണം …അങ്ങനെ അല്ലെ വളരേണ്ടത്….നമ്മൾ പണ്ട് വളർന്നത്!!!

ഞാൻ അവരുടെ വളരുന്ന കഴിവുകൾ നോക്കി നിന്നു . ഞാൻ അച്ഛനാണ്!
പെട്ടെന്ന് എന്നേം തള്ളി മാറ്റി അവൾ ഓടിപ്പാഞ്ഞു . പാക്കിനെ പയ്യെ എടുത്തു അപ്പുറത്താക്കി. “പിള്ളേരേ… സൂക്ഷിച്ചു പോണേ ….ടാ, എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിക്കോണേ ….” അവൾ പിന്നേം വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവൾ അമ്മയാണ്!
വെറ്റയും പാക്കും അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിക്ക് കേട്ടോ ആവോ ….! അവർ കുട്ടികളാണ്!
കുറേ ശരികളുടെ അകവും പുറവുമായി വെറ്റയും പാക്കും അമ്മയും ഞാൻ അച്ഛനും !!

ഹോ എന്തൊരു പുക !!! റോഡ് സൈഡിൽ വീട് വേണ്ടാ വേണ്ടാ എന്ന് പലവട്ടം പറഞ്ഞതാ…..അപ്പോൾ അന്ന് അവളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു പെൺ ബുദ്ധി പിൻ ബുദ്ധി ആണെന്ന്!
മിണ്ടാതെ വാതിൽ അടച്ചു , ജനാലകളും! ഇന്ന് എങ്ങും പോകാനില്ല….അവൾ എങ്ങും പോകാനും പറയില്ല!


 

തെരുവ്

Street

“നിന്റെ കൂട്ടുകെട്ടാണ് നിന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആക്കിയെടുത്ത്, നിന്നെക്കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ പറയിപ്പിക്കുന്നത്….ആ തെരുവിലെ തെണ്ടിപ്പിള്ളേരുടെ കൂടെ നടക്കുന്നകാലത്തോളം നീ നന്നാവില്ല….”

അന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയതാണ്. തെരുവിലേക്കല്ല. ദൂരേക്ക്.

അച്ഛനെയും അമ്മയെയും തോൽപ്പിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. ഇവിടെ ഈ ദൂരേക്ക് വന്നത് ആ തെരുവിനെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാനായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഞാൻ നന്നായിരിക്കുന്നു. സൗകര്യങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നന്മ ആസ്വദിക്കുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും സന്തോഷമായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇതിനിടയിൽ ജീവിതം …?

അവിടെ തെരുവിൽ ഒരു കൊച്ചു കടമുറി വാടകക്ക് എടുത്തു. അവിടെ തെണ്ടിപ്പിള്ളേർക്കു ഇന്ന് ഒരു കൊച്ചു പീടികയുണ്ട്. അവരും കുറച്ചു നന്മ ആസ്വദിക്കുന്നു…ഒപ്പം ഒരുപാട് സ്നേഹവും!

ദൂരെ ഇവിടെ ഞാനും!


pic: google freelicensed.

തിരയും തീരവും.

beach-couple-sitting

തിര തീരത്തോട് : “ഞാൻ വരും, തിരിച്ചു വരും. വരാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
തീരം : “ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാവും. എവിടേക്കും പോകാൻ എനിക്കാവില്ല!”
എഴുപതുകഴിഞ്ഞ അച്ഛനും അമ്മയും ശാന്തമായ തിരകളെയും നോക്കി ഇരുന്നു; മകൻ കടലിന്റെയും തീരത്തിന്റെയും പിന്നെ ഭാര്യയുടെയും ചിത്രങ്ങളെടുക്കുന്ന തിരക്കിലും!


pic : google free licensed.

നനവ്

tears

അവന്റെകണ്ണുകളിൽ അവൾക്കു കാണാമായിരുന്നു…അവളെ തന്നെ!

അവൻ എഴുതി തുടങ്ങി.
എത്രയോ പ്രണയ കഥകൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഒടുവിൽ ഒക്കെ പഴഞ്ചൻ എന്ന് കൂട്ടുകാർ പറയും മുമ്പേ ഒക്കെ കീറി കളഞ്ഞു.
ഇന്ന് അവളും പറഞ്ഞു നീ ഒരു പഴഞ്ചനാണെന്നു!
ശരിക്കും പഴഞ്ചനാല്ലാത്ത ഒരു കഥയാണ് മുന്നിലുള്ളത്.

അവൻ എഴുതി തുടങ്ങി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവൻ നോക്കി. സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തിളക്കം…പിന്നെ ഏതോ കോണിൽ നിസ്സഹായതയുടെ…?
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു “നീ ഒരു പഴഞ്ചനാണ്. നമുക്ക് ഇനി….”
ബാക്കി ഒന്നും കേൾക്കാതെ അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒന്ന് കൂടി നോക്കി…
അവിടെ ഒരു നനവ് മാത്രം!

ആ പഴഞ്ചൻ കഥയും അവൻ കീറി ചവറ്റുകൂട്ടയിലേക്ക് ഇട്ടു. ആരും ഒരു പഴഞ്ചൻ കഥയുടെ പരാതി പറയാതിരിക്കട്ടെ!


pic : google freelicensed.

മഴയും മണ്ണും…

മഴ വരും മുമ്പ്, മണ്ണ്: അഗ്നിപുകയുന്ന ഉള്ളിൽ കുളിരാണ് നീ! ഇൗ വിണ്ടുകീറിയ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരിറ്റു നനവിനായി…..

മഴയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. എത്രയും വേഗം, എത്രയും കൂടുതൽ…ഇനി മണ്ണ് കരയാൻ പാടില്ല!

മഴ ആർത്തു പെയ്തു…

പേമാരിയിൽ മണ്ണ്: ഒടുവിൽ എന്റെ വിണ്ടുകീറിയ ചുണ്ടുകൾ അടർന്നകന്നിരിക്കുന്നൂ. എന്റെ ഉറച്ച ശരീരം പാളികളായി ഇളകിയോടുന്നു…ഇനി വയ്യ! നീ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് മടങ്ങി പോകുക!

നീ നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, എന്നെയും!

മഴ: ഞാൻ മടങ്ങുന്നു. ഇനിയും എനിക്ക്‌ തിരിച്ചു വരാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം ഞാൻ അറിയുന്നു…നീയോ?!


Pic: shot at Home Kerala

Click for English version “Rain and Earth..” here