മഴയും മണ്ണും…

മഴ വരും മുമ്പ്, മണ്ണ്: അഗ്നിപുകയുന്ന ഉള്ളിൽ കുളിരാണ് നീ! ഇൗ വിണ്ടുകീറിയ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരിറ്റു നനവിനായി…..

മഴയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. എത്രയും വേഗം, എത്രയും കൂടുതൽ…ഇനി മണ്ണ് കരയാൻ പാടില്ല!

മഴ ആർത്തു പെയ്തു…

പേമാരിയിൽ മണ്ണ്: ഒടുവിൽ എന്റെ വിണ്ടുകീറിയ ചുണ്ടുകൾ അടർന്നകന്നിരിക്കുന്നൂ. എന്റെ ഉറച്ച ശരീരം പാളികളായി ഇളകിയോടുന്നു…ഇനി വയ്യ! നീ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് മടങ്ങി പോകുക!

നീ നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, എന്നെയും!

മഴ: ഞാൻ മടങ്ങുന്നു. ഇനിയും എനിക്ക്‌ തിരിച്ചു വരാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം ഞാൻ അറിയുന്നു…നീയോ?!


Pic: shot at Home Kerala

Click for English version “Rain and Earth..” here

Advertisements

നന്നേ വെളുത്ത ചിരി…

grandma_knitting

അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സന്ദേശം സാധാരണ ദുഖത്തിന്റെ മൗനവും വഴിയറിയാത്ത വികാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കേണ്ടതായിരുന്നു; പകരം അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് അവരുടെ നന്നേ വെളുത്ത ചിരിയായിരുന്നു, അതിന്റെ നന്മയുള്ള ഒരു ആത്മാവായിരുന്നു!

അയാൾ: “അമ്മൂമ്മ പോയി !”
അവൾ: “….അമ്മൂമ്മ…..?!…….”
അവളുടെ അങ്കലാപ്പും വിഷമവും പെട്ടെന്ന് മുഖത്തിൽ കടന്നു കയറി…..പിന്നെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുനീരിലേക്കും…!
അയാൾ: “94 വയസ്സ്! കഴിഞ്ഞ മാസം വരെ അവർ ഒക്കെ തനിയെ തന്നെ ചെയ്തിരുന്നു!”
അവൾ: “……വയ്യാതായിട്ടും ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു!……എന്നാലും….അന്ന് കണ്ടപ്പോഴും….”
അയാൾ:”….അമ്മൂമ്മയുടെ ആരോഗ്യവും, തന്റേടവും, ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഈ പോക്കും ഒക്കെ, ആ വെളുത്ത ചിരിയുടെ പുണ്യമാണ്…..”
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ എന്തോ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു!
അയാൾ: “ശരിക്കും ഭാഗ്യം ചെയ്ത ആത്മാവാണ്….”
അവൾ :”……എന്നാലും…..!!!”
സത്യങ്ങളൊക്കെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നാലും നമ്മൾ പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്….വികാരത്തിനൊപ്പം കുറെ ദൂരം പോകും. പിന്നീട് തിരിച്ചും വരും!
അയാൾ: “…കഴിഞ്ഞതവണ വയ്യാതായതിനു ശേഷം, ഇരുപത്തതിനാലുമണിക്കൂറും അമ്മൂമ്മക്കൊപ്പം ഏതേലുമൊരു മക്കളെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു! ശരിക്കും പുണ്യം ചെയ്തിരുന്നു അമ്മൂമ്മ!”
അവൾ : “ശരിക്കും! ”
അവൾ, അവർക്കു നൽകാൻ വാങ്ങി, കഴിഞ്ഞ തവണ പോയപ്പോൾ എടുക്കാൻ മറന്ന വെള്ള മുണ്ടും ചട്ടേം അലമാരയിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്തു!.
അയാൾ: “….വിഷമത്തിനു പകരം, നമ്മൾ അവരെ സന്തോഷത്തോടെ ഓർക്കണം, അവരുടെ ചിരി പോലെ…”
അവൾ വെറുതെ ഒന്ന് മൂളി. അവളുടെ മനസ്സ് അത് കേട്ടില്ല!

അയാളുടെ ഓർമകളിൽ അവരുടെ ചിരി മാത്രം. അത് കൂടുതൽ തെളിച്ചതോടെ…..!
അവൾ: “….ഒന്ന് കാണാൻ….”
അയാൾ: “അവരെ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ലേ നിനക്ക്? ശരീരം കാണണോ?”
അവൾ:”വേണ്ട!”
അവൾ മറുപടി വേഗം പറഞ്ഞു!

ചിരിയിലൂടെ സ്നേഹവും ത്യാഗവും നന്മയുമൊക്കെ അവർ മക്കൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അത് മുഴുവൻ അവർക്കു കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവരെയെല്ലാം ഒടുവിൽ അമ്മൂമ്മയുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു, ആ നേർത്ത നൂലിഴ അത്രമാത്രം അവരെ കൂട്ടിയിണക്കിയിരുന്നു!

മക്കളെയും കുഞ്ഞുമക്കളെയും കാണുമ്പോഴൊക്കെ അമ്മൂമ്മ ഉമ്മ കൊടുക്കുമായിരുന്നു. അതിന്റെ സുഖമുള്ള ചൂടിനെ അവൾ ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു! അതിനു പകരമായി അവൾക്കും അവസാനമായി….?!
വേണ്ട, അന്ന് കണ്ട അവരുടെ നന്നേ വെളുത്ത ചിരി അവളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചൂടുള്ള ഉമ്മയായി കിടന്നോട്ടെ!

അവൾ: “……ഇനി ഇന്ന് അച്ഛനെ ഫോൺ വിളിക്കണ്ട! അവിടെ തിരക്കുണ്ടാവും. ഒക്കെ ഒന്ന് കഴിയട്ടെ. നാളെ വിളിച്ചാൽ മതി!”
അവൾ കൊച്ചുമോന്റെ പിന്നാലെ ചോറും കൊണ്ട് നടക്കുന്നു…..
“എന്റെ കുട്ടാ വേഗം വാ….ഇതിലൊരുകൂട്ടം അമ്മ വച്ചിട്ടുണ്ട്…..ഓടി വാ ……”
നന്നേ വെളുത്ത ചിരിയുമായി കൊച്ചുമോൻ ഓടികളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു…..അവളും !

 


pic : Google Free Licensed

വഴികൾ

road

ഈ ഒരു വഴി, ചേരും
പലവഴികളിലേക്കായ്…
ആ പലവഴികൾ
ചേരും, ഒരു വഴിയേ…!
പല വഴിയേ, പല വഴികൾ!
ചേരുന്നത്, എല്ലാം, ഒരു വഴിയേ!
*                 *                   *                         *

നഴ്സറിയിൽ പഠിക്കുന്ന കുഞ്ഞുമോൻ, കാർ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ
പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു : “ചേട്ടാ, ഈ വഴി എന്റെ സ്കൂളിലേക്കുള്ളതാ. എന്തിനാ ഇന്ന് നമ്മൾ സ്കൂളിൽ പോണേ? ഇന്ന് സൺ‌ഡേ ഹോളിഡേ അല്ലേ?!”
ചേട്ടൻ: “എടാ, ഈ റോഡ് നിന്റെ സ്കൂളിലേക്ക് മാത്രമല്ല പോകുന്നെ…”

വാദ-പ്രതിവാദം കുറേ നേരം തുടർന്നു! പിന്നെ എപ്പോഴോ രണ്ടുപേരും ഉറങ്ങി!

ആരോ നിയന്ത്രിക്കുന്നെന്ന തോന്നലോടെ കാർ പാഞ്ഞു!
കാർ ഓടിക്കുന്നെന്ന ഭാവത്തോടെ ഞാനും!
വഴികൾ എന്നെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷെ പിന്നെ തോന്നി, കുഞ്ഞുമോനും ശരി തന്നെ…..;
കുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും ശരിയാണ്! അവരാണ് ശരി!
പല വഴിയേ, പല വഴികൾ! ചേരുന്നത്, എല്ലാം, ഒരു വഴിയേ!


pic : Google Free Licensed

പുതപ്പ്

puthappu

ഓർമകളിലേക്ക് വഴുതി വീഴുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ പഴഞ്ചനാകുന്നു; കാലത്തിനൊത്ത് മാറാത്തവൻ! പക്ഷെ….ഞാൻ മാറിക്കഴിഞ്ഞില്ലേ?

പറമ്പിലെ കളികളും, വാഴക്കൂമ്പിലെ തേനും ഇവിടെ ഇന്നെന്റെ നഷ്ടങ്ങളാകുന്നു. പകരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കും മോടിയും എന്നെ മൂടുന്നു. തിളക്കമേറുന്ന വൈദ്യുതവിളക്കുകളുടെ നിറങ്ങളിലേക്ക്, തിരക്കിന്റെ അംശമായി ഞാനും ഇടകലർന്നിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും കാലത്തിനൊത്ത് മാറാത്തവൻ?!

ഇവിടെ കണക്കുകളിൽ നഷ്ടങ്ങൾ ഇല്ല; ലാഭം മാത്രം!!! ഇവിടെ ഞാനില്ല, എന്റെ പുതപ്പ് മാത്രം;വർണാഭമായ എന്റെ പുതപ്പ്!

തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നവ്യനവീനമായ ആ മുറിയുടെ മൂലയിലെ നിറമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് ചട്ടിയിൽ വാടിയ പൂവുമായി ആ ചെടി. അതും നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, ക്ഷമാപണവുമായി ആ പ്രായമുള്ള ‘ഓഫീസ് ബോയ്’ എത്തി.
“സർ, അത് മാറ്റുവാൻ മറന്നു പോയതാ…സോറി സർ. ഇപ്പൊ മാറ്റാം…”
ആ വാക്കുകളിലെ ഭയം , അഹങ്കാരമായി സിരയിലേക്കു…അയാൾക്ക് എന്റെ ശകാരം കേട്ട് നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല! അയാൾ ധൃതിയിൽ അതെടുത്തു കൊണ്ട് പോയി! ഒരു പുതിയ പൂവുള്ള ചെടിയുമായി അയാൾ വരും!

…ഞാൻ കാലത്തിനൊത്ത് മാറാത്തവൻ; ഇവിടെ ഞാൻ ഇല്ല! എന്റെ പുതപ്പ് മാത്രം!

തല്ലിക്കൊഴിച്ച സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കളും വാരിയെടുത്ത് പണ്ടെന്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങൾ വാർത്ത കണ്ണീരും, അതിനു എനിക്ക് കിട്ടിയ തല്ലും …പിന്നെ ഒരു ചക്കരമാമ്പഴം കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണീർ മായ്ച്ചു , പയ്യെ തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കണ്ടതും…!

“ഹലോ, ഇവിടെ അതിനെന്തു പ്രസക്തി?!” ഇല്ല, അടുത്തൊന്നും ആരുമില്ല!

കൃത്യമായി ഇന്ന് തന്നെ ചെയ്തുതീർക്കേണ്ട ജോലികൾക്കായി ഓർമ്മകൾ മാറിനിൽക്കട്ടെ; ഈ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്കു ഞാൻ ഉൾവലിയട്ടെ….ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പാണ്!


pic : Google free licensed

കോമരം

dark-sky

വിണ്ടുകീറിയ പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ കൊറ്റി നീളമേറിയ കാലുമെടുത്തു വച്ച് മെല്ലെ നീങ്ങുന്നു. വരണ്ട ചാലുകൾ പ്രതീക്ഷയറ്റു നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. മുകളിൽ സൂര്യൻ;കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കാനാവാതെ നിസ്സംഗനായി അഗ്നിയും ചൊരിഞ്ഞു അങ്ങനെ…! മൂകമായി ആകാശവും നിഗൂഢമാകുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം പൂർണമാകുന്നു.
പാടത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് കോമരം വരവായി; ചിലമ്പിന്റെയും വളകിലുക്കത്തിന്റെയും ആൾവിളികളുടെയും കോമരം! ചുവന്ന പട്ടുടുത്തു പ്രവചനമണ്ഡലത്തിലേക്കാണ് യാത്ര. അപ്രസക്തപ്രവചനം ദുഖതീരത്തിൽ പ്രസക്ത സാന്ത്വനമായി തീരുമ്പോൾ കോമരം കേമമാകുന്നു. ചിറകൊടിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പുതുജീവനേകുന്ന പ്രവചനപ്രവാഹമായി കോമരം കെങ്കേമമാകുന്നു!
‘ഏതോ’ ഊർജത്തിന്റെ ഊറ്റത്തിൽ നാണുകോമരം ഉറഞ്ഞു തുള്ളുകയാണ്. കോമരത്തിന്റെ കാലുകൾ പാടത്തെ വരണ്ടുറഞ്ഞ മൺകട്ടകൾ ഉടച്ചു തകർക്കുകയാണ്. ഉദ്വേഹത്തോടെ ഗ്രാമഛേദം ചുറ്റുമുണ്ട്.

“ഇന്നെങ്കിലും ഒരു തീരുമാനമാവുമോ ആവോ?”
“ഒക്കെ ഒന്ന് ശരിയായെങ്കിൽ….”
“ഈശ്വരാ, പിള്ളക്ക് ശക്തി നൽകണേ….”
“പാവം, മോള് മരിച്ചു നാള് നാലായില്ല, നാട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി പിള്ള വന്നല്ലോ…”
“ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കുന്നവരെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ…ഇയാള് പറയും, ഉടനെ നടക്കും! നാടിന്റെ ഒരു ഗതി!”

സമന്വയിക്കാത്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടമായി ചിതറിത്തെറിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഉള്ളിലെ ഊർജം അണുവിട കുറയാതെ, മറിച്ചു, കൂടി കൊണ്ടേയിരുന്നപ്പോൾ, കോമരം ആർത്തു തുള്ളികൊണ്ടേയിരുന്നു. നീണ്ട മുടിയിഴകൾ പാറിപറക്കുമ്പോഴും തലയിലെ ചുവന്ന കെട്ടുതുണി ഭദ്രമായിരുന്നു. മുഖം കടുത്തു, വിയർപ്പു നിറയുമ്പോൾ, കോമരം രൗദ്രതയിലേക്കു കടന്നിരുന്നു. കോമരം പാടത്തേക്കു ആഞ്ഞാഞ്ഞു വെട്ടി!

“ഇന്ന് ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നുണ്ടല്ലോ…”
“ഒക്കെ ഈശ്വരകൃപ, അല്ലാതെന്താ…”
“ഇന്നെന്തായാലും വെളിച്ചപ്പാടുണ്ടാവും…”
“ഒരു മഴയുടെ അംശമേലും മതിയായിരുന്നു…ജീവിക്കണ്ടേ!”
“പിന്നേ വെളിച്ചപ്പാടല്ലേ മഴയുടെ മൊത്തവ്യാപാരി….നിങ്ങൾക്കൊന്നും വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ….വെറുതെയീ പൊള്ളുന്ന വെയിലത്ത്….”
“നീ പോടാ, നീ വെയിലത്തൂന്ന് പൊയ്ക്കോ….വിശ്വാസമില്ല്ലാത്ത ജന്തുക്കൾ….!”
“ഈ കാലത്തും ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊറേ….ഞാൻ പോണൂ….”
“ഓരോന്നിനും ഓരോ ശക്തിയുണ്ട്….”
പിന്നെയും കൂട്ടമായും കൂട്ടം തെറ്റിയും പറച്ചിലുകൾ തെറ്റിത്തെറിച്ചു.
കോമരത്തിന്റെ രൗദ്രം കൂടി വന്നു….അയാൾ സ്വന്തം നെറ്റി വാളിലേക്ക് ആഞ്ഞാഞ്ഞു ഇടിച്ചു. അന്തരീക്ഷം പിന്നെയും ചുവന്നു, കടുത്തു! അന്നുവരെ കാണാത്ത കോമരവേഷം കണ്ടു ആൾക്കാർ അമ്പരന്നു.
“ഇന്നെന്താ, ഇങ്ങനെ….!”
“ആ മോൾ പോയ വിഷമമില്ലാതെ വരോ? അതും കൂടി തുള്ളിതീർക്കയാവും!”

പെട്ടെന്ന് കോമരം, വാൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്കു ആഞ്ഞു വീശി; വല്ലാത്ത അലർച്ചയോടെ!!ആൾക്കാർ ചിതറി!

“ഇവിടെ ഇന്ന് മഴപെയ്യും, രക്തമഴ…”
ആൾകാർ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു.
“ദുഷ്ടനിഗ്രഹം അതാണ് പരിഹാരം ! ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു അതിനായി. അതോടെ മഴപെയ്യും, ഇവിടെ പച്ചപ്പ്‌ തെളിയും, എല്ലാവർക്കും ചിരിക്കാം……സന്തോഷിക്കാം…”
ഉഗ്രഗർജ്ജനത്തോടെ നാണുകൊമാരം ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്കു ചാടി. ആരുടെയോ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു വെട്ടി! ചിതറി നിലവിളിച്ചു ആൾക്കൂട്ടം ഓടിയൊഴിയുമ്പോഴും കോമരം വെട്ടികൊണ്ടിരുന്നു…..
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അയാൾ വിളിച്ചു കൂവി…

“ഇനി നിങ്ങളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ നടക്കും, ഇവിടെ പച്ചപ്പ്‌ വിരിയും…..”
ആകാശത്തു ഇരുണ്ടുകൂടിയ കാർമേഘങ്ങൾ കാണാൻ കാത്തു നില്കാതെ ഗ്രാമഛേദം മറഞ്ഞു.
കോമരം കെങ്കേമായി.
കോമരം ശാന്തമായിരിക്കുന്നു!


pic: google free licensed.

ഒറ്റപ്പെട്ട സീറ്റുകൾ…

Soft Industry Train Seemed Railroad Tracks Gleise

പാളങ്ങൾ പലതു മാറി യാത്ര തുടരുകയാണ്…ലക്‌ഷ്യം തേടിയുള്ള യാത്രയാത്രെ!
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞോ? അതോ കുറച്ചു നേരമായി അത് നനഞ്ഞു തന്നെയോ? ഞാൻ ഒറ്റക്കാണ്…!പൊട്ടിച്ചിരികളും തമാശകളും അപ്പുറത്തേതോ സീറ്റുകളിൽ കേൾക്കാം…! നഷ്ടം എന്ന് തോന്നുന്നത് എന്തോ മുമ്പ് നേടിയിരുന്നു എന്നുള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ…?! അതെ! അങ്ങനെ വിചാരിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ നീറ്റലിനെ നിയന്ത്രിക്കാം!

പുറം കാഴ്ചകളിൽ കണ്ണും നട്ട്, അകം കാഴ്ചകളിൽ അലയുകയായിരുന്നു ഞാൻ! പിന്നെയും യാത്രകൾ! പാളങ്ങളിൽ നിന്ന്പാളങ്ങളിലേക്ക്…ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്ണുകൾ……!

മുഖത്തേക്ക് ആശ്വാസമായി പൈപ്പിൽ നിന്ന് വെള്ളം തളിക്കുമ്പോൾ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് എന്നെ തന്നെ?! കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളും, നീണ്ടു വളർന്ന താടിരോമങ്ങളും….കുറെയേറെ മാറിയിരിക്കുന്നു; ഞാനും, പിന്നെ അകവും പുറവും! യാത്രകളിൽ മാറ്റം സഹജം!!

പലതവണ മരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ. കൊഴിഞ്ഞു പോയ ഇലകൾക്കെന്നും എന്നോട് പ്രണയമായിരുന്നു; ഇന്ന്?! ഇവിടെ ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട സീറ്റിൽ, ഈ പാളങ്ങൾ തോറും ഈ തീവണ്ടിയിൽ…ഏകാന്തത മരണമാവും എന്ന് വീരവാദം മുഴക്കി, സത്യമായി സ്ഥാപിച്ച എന്റെ അഹങ്കാരം, എന്നോട് തന്നെയുള്ള സഹതാപമായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു!

ഉച്ചവെയിലേറ്റ് നീറി വിണ്ട പാടങ്ങളും, പിന്നെ വെള്ളം തേടിയലയുന്ന പറവകളും, വീണ്ടും വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു കയറുമ്പോൾ, ഞാനറിയുന്നു, ദുഃഖം എന്റേത് മാത്രമല്ല! ഇത് സമ്മിശ്രവികാരത്തിന്റെ ലോകം! വിശ്രമം മാറ്റി വച്ച് ഭൂമി പിന്നെയും തിരിയുന്നു…എല്ലാം നല്ലതിന് വേണ്ടി മാത്രം!

വരപ്രസാദം പോലെ മഴ മേഘങ്ങൾ എങ്ങു നിന്നോ വന്നിരിക്കുന്നു! ഉള്ളു തുറന്നു കിളികൾ പാടുമോൾ, കുളിരിന്റെ കിനാക്കൾ പരിമളം വിതറിയ, ഇളംകാറ്റ് വന്നെത്തുകയാണ്….! വിശ്രമം മാറ്റി വച്ച് ഭൂമി പിന്നെയും തിരിയുന്നു…എല്ലാം നല്ലതിന് വേണ്ടി മാത്രം!

ഇരുണ്ട ഗുഹയിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി, അപ്പുറത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വെമ്പി കിതക്കുന്ന ട്രെയിനിൽ നേർത്തില്ലാതായ ആർത്തനാദമായ് ഞാൻ ആ ഇരുണ്ട ഗുഹയിലെവിടെയോ തങ്ങി…

ഒറ്റപ്പെട്ട സീറ്റുകൾ പിന്നെയും ബാക്കിയാക്കി ട്രെയിൻ യാത്ര തുടർന്നു…പാളങ്ങളിൽ നിന്ന് പാളങ്ങളിലേക്ക്….ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്..!


pic: google free licensed.

originally written on 06-07-1999,12.30pm. Modified a bit


 

പത്തനംതിട്ടയിൽ പത്തു …

boysടോമും ജെറിയും പിന്നേം…!

വീട്ടിലെ കളിയരങ്ങു തകർക്കുന്നു….

ഇന്ന് നാക്കുളുക്കൻ (tongue twisters) പ്രയോഗങ്ങളാണ് പ്രധാന സംഗതി!

“കളകളമിളകുമൊരരുവിയിലലകളിലോരുകുളിരൊരുപുളകം ആഹാ
കളകളമിളകുമൊരരുവിയിലലകളിലോരുകുളിരൊരുപുളകം ”

ടോമും(11 വയസ്) ജെറിയും(4 വയസ്) മമ്മയും പപ്പയും ചേർന്നപ്പോൾ മത്സരം കൊഴുത്തു !!!

അരുവിയിലെ പുളകവും പുലകവും പിന്നെ പൊട്ടിച്ചിരികളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു അടുത്തത് നേരെ പപ്പ, പത്തനംതിട്ടയിലേക്കു പോയി!കൂടെ അവരും!

“പത്തനംതിട്ടയിൽ പത്തു പച്ചത്തത്തകൾ ഒത്തു ചത്തുകുത്തിയിരുന്നു”

അതോടു കൂടി പത്തനംതിട്ടയിൽ മൊത്തം ബഹളമായി 😉
അവിടെ പച്ചത്തത്തകളും പത്തചത്തകളും ഒക്കെ ഒരു മേളം തന്നെ….

ടോം, ജെറിയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ട് തലേം കുത്തി തലേം കുത്തി തലേം കുത്തി…….;))

അപ്പൊ പാവം ജെറിയുടെ ഒരു കുഞ്ഞു ചോദ്യം
“ഏട്ടാ, ചത്ത തത്തകൾ എങ്ങനെയാ കുത്തിരിക്കണേ …????

ഒരൊന്നൊന്നര ചോദ്യം !

പാവം ഏട്ടൻ ചുറ്റും നോക്കി…മമ്മയെയും പപ്പയെയും കാണാനില്ല! 😉
ഏട്ടൻ നിസ്സഹായനായി നിന്നു!

അപ്പോഴും ജെറി പത്തനംതിട്ടയിലെ പച്ച തത്തകളെ പിടിക്കാൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു! 😉


Pic: google freelicensed

Other Tom&Jerry stories:

Papa, Its Dark Outside! 

Why are we eating God?!