പുതപ്പ്

puthappu

ഓർമകളിലേക്ക് വഴുതി വീഴുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ പഴഞ്ചനാകുന്നു; കാലത്തിനൊത്ത് മാറാത്തവൻ! പക്ഷെ….ഞാൻ മാറിക്കഴിഞ്ഞില്ലേ?

പറമ്പിലെ കളികളും, വാഴക്കൂമ്പിലെ തേനും ഇവിടെ ഇന്നെന്റെ നഷ്ടങ്ങളാകുന്നു. പകരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കും മോടിയും എന്നെ മൂടുന്നു. തിളക്കമേറുന്ന വൈദ്യുതവിളക്കുകളുടെ നിറങ്ങളിലേക്ക്, തിരക്കിന്റെ അംശമായി ഞാനും ഇടകലർന്നിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും കാലത്തിനൊത്ത് മാറാത്തവൻ?!

ഇവിടെ കണക്കുകളിൽ നഷ്ടങ്ങൾ ഇല്ല; ലാഭം മാത്രം!!! ഇവിടെ ഞാനില്ല, എന്റെ പുതപ്പ് മാത്രം;വർണാഭമായ എന്റെ പുതപ്പ്!

തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നവ്യനവീനമായ ആ മുറിയുടെ മൂലയിലെ നിറമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് ചട്ടിയിൽ വാടിയ പൂവുമായി ആ ചെടി. അതും നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, ക്ഷമാപണവുമായി ആ പ്രായമുള്ള ‘ഓഫീസ് ബോയ്’ എത്തി.
“സർ, അത് മാറ്റുവാൻ മറന്നു പോയതാ…സോറി സർ. ഇപ്പൊ മാറ്റാം…”
ആ വാക്കുകളിലെ ഭയം , അഹങ്കാരമായി സിരയിലേക്കു…അയാൾക്ക് എന്റെ ശകാരം കേട്ട് നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല! അയാൾ ധൃതിയിൽ അതെടുത്തു കൊണ്ട് പോയി! ഒരു പുതിയ പൂവുള്ള ചെടിയുമായി അയാൾ വരും!

…ഞാൻ കാലത്തിനൊത്ത് മാറാത്തവൻ; ഇവിടെ ഞാൻ ഇല്ല! എന്റെ പുതപ്പ് മാത്രം!

തല്ലിക്കൊഴിച്ച സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കളും വാരിയെടുത്ത് പണ്ടെന്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങൾ വാർത്ത കണ്ണീരും, അതിനു എനിക്ക് കിട്ടിയ തല്ലും …പിന്നെ ഒരു ചക്കരമാമ്പഴം കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണീർ മായ്ച്ചു , പയ്യെ തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കണ്ടതും…!

“ഹലോ, ഇവിടെ അതിനെന്തു പ്രസക്തി?!” ഇല്ല, അടുത്തൊന്നും ആരുമില്ല!

കൃത്യമായി ഇന്ന് തന്നെ ചെയ്തുതീർക്കേണ്ട ജോലികൾക്കായി ഓർമ്മകൾ മാറിനിൽക്കട്ടെ; ഈ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്കു ഞാൻ ഉൾവലിയട്ടെ….ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പാണ്!


pic : Google free licensed

Advertisements